Χάρισμα..

Όταν ήμουν μικρός είχα ένα χάρισμα.

Γελούσα!

Όλη μέρα, όλη νύχτα.

Κάθε ώρα και λεπτό.

Παντού και πάντα.

Αλλά όσο μεγάλωνα τόσο έχανα αυτό το χάρισμα.

Όσο μεγάλωνα σταματούσα να γελάω.

Η μαμά μου μου είπε ότι θα το χάσω κάποτε.

Θα έρθουν στιγμές που δεν θα χαμογελάω,

ότι όσο εγώ μεγαλώνω τόσο αυτό θα μικραίνει.

Αλλά είμαι εδώ,

για να της πω ότι έκανε λάθος

και ότι ακόμα χαμογελάω.

Ακόμα και τώρα 

και θα χαμογελάω για πάντα

και παντού.

Από εδώ μέχρι εκεί πάνω. 

Είμαι χαρούμενος και τώρα, που έρχομαι κοντά σου.

Μαμά δες με!

Χαμογελάω..

Στην πλάνη της νύχτας

Και ήρθε νύχτα πάλι
και κάθομαι εδώ στο τζάμι
να κοιτώ την βροχή που πέφτει
και να σκέφτομαι.

Πόσα όνειρα ξεπλύθηκαν χθες βράδυ;
Πόσες ελπίδες πνίγηκαν στις σταγόνες της βροχής;

Και να το πάλι.
Το φως τρεμοπαίζει,
τα μάτια αργούν να συνηθίσουν στο σκοτάδι
και μου παίζουν παιχνίδια στην πλάνη της νύχτας.

Που άφησα το χαμόγελο μου;
Που πήγε η αγάπη;

Και έτσι βλέπω την σκιά σου,
να έρχεται σ' εμένα
για μια βρεγμένη αγκαλιά,
για ένα τελευταίο φιλί
για έναν ψίθυρο στην πλάνη της νύχτας.

Καθρέφτης

Συγκεντρώσου!
Τίποτα δεν είναι ίδιο.
Όλα αλλάζουν.
Οι ρωγμές στον ουρανό μεγαλώνουν.
Η ρόδα γυρνάει.
Το αύριο γίνετε σήμερα και όλα χάνονται.
Όλα πεθαίνουν, μα εγώ σώζομαι.
Σώζομαι χωρίς να το περιμένω και να το ελπίζω.
Η ευγνωμοσύνη που δεν πέθανα ακόμα.
Που δεν χάθηκα στην αγκαλιά σου.
Με κάνει καθρέφτη της καρδίας σου.
Κοιτάς...
Και ξέρεις, ότι...

Θα με δεις στα μάτια σου να χάνομαι και στο φιλί σου να πεθαίνω.

Στροφές

Δεν μ'αρέσουν οι στροφές, με κάνουν να χάνομαι.
Γύρω, γύρω στον δρόμο για να με φέρουν πάλι πίσω.
Εκεί που μ'άφησες.
Εκεί που μ'έριξες στην τρέλα.
Και έτσι άλλαξα, έγινα ένας παρανοϊκός.
Έβλεπα ξωτικά στις άκρες του δρόμου,
δράκους στην καταχνιά των συννέφων.
Φωτιές στο βλέμμα των ανθρώπων
και πάγο στις καρδιές τους.

                                                                                            Στον δρόμο για Πήλιο

Η αγάπη...

Η αγάπη ξεκινάει με ένα χαμόγελο και ένα σπινθηροβόλο βλέμμα. 

Ή ίσως με μια απρόσμενη βόλτα; 

Σίγουρα πάντως η αγάπη δεν είναι προσχεδιασμένη.  

Είναι αυθόρμητη και ξαφνική. 

Η αγάπη συνεχίζει με ένα τρυφερό χάδι κάτω από το ανάμεικτο μπλε του ουρανού. 

Ή ίσως με ένα παθιασμένο φιλί γεμάτο συναισθήματα; 

Σίγουρα πάντως η αγάπη δεν είναι απλή.

Είναι μια συνεχής απόδειξη του έρωτα σου.

Η αγάπη δοκιμάζει την αντοχή σου.

Ή μήπως η αντοχή είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση;

Σίγουρα πάντως η αγάπη δεν ανέχεται εγωκεντρισμούς και εγωισμούς. 

Θέλει το εγώ να γίνετε εσύ και το εσύ να γίνετε εμείς.

Η αγάπη καταλήγει σε ένα ανεξέλεγκτο ερωτισμό στο χρώμα του ρόδου.

Ή μήπως καταλήγει κουλουριασμένη σε ένα κρύο χαντάκι;

Σίγουρα πάντως η αγάπη είναι απρόβλεπτη. 

Θέλει μα τρελή και ξέφρενη καθημερινότητα πάθους.

Η αγάπη τελειώνει με πόνο, δάκρυ.

Ή μήπως έχει αυτό το λεγόμενο Happy End; 

Σίγουρα όμως η αγάπη δεν είναι εύκολο να τελειώσει.

Γιατί ακόμα και εάν πεθάνει το πάθος ο ένας ακομα θα συνεχίσει να ελπίζει.