Εσύ μοναχικέ ιππότη

Ο ουρανός μαύρισε.

Ο ήλιος εξαφανίστηκε.

Το φεγγάρι μαράθηκε και τα άστρα κλαίνε.

Αλλά εσύ βρίσκεσαι εκεί.

Στον δικό σου κόσμο.

"Σε ένα παράλληλο σύμπαν." όπως λες.

Ακομα προσπαθείς, προσπαθείς να μείνεις σταθερός στα δικά σου πιστεύω και στις δικές σου αξίες.

Προσπαθείς να κρατήσεις τους ανθρώπους κοντά σου.

Προσπαθείς...

Μα ξεχνάς ένα πράγμα.

Η ζωή μπορεί να φέρνει αλλαγές μα ότι αξίζει μένει.

Για αυτό σταμάτα.

Μην αγχώνεσαι για το μέλλον ζήσε μόνο το παρόν.

Ότι και εάν γίνει θυμήσου,

θυμήσου όλα αυτά που έμαθες από την ζωή και το σημαντικότερο;

δεν μπορείς να την αλλάξεις.

δεν μπορείς να αλλάξεις το πεπρωμένο, απλά το ζεις.

Για αυτό πριν μείνεις μόνος,

πριν σε απογοητεύσει αυτός ο κόσμος απλά ζήσε τον.

Να ζεις τα πάντα,την κάθε στιγμή και να αρπάζεις κάθε ευκαιρία που σου δίνετε.

Ποτέ δεν ξες πότε θα σου δοθεί η επομένη.

Για αυτό μοναχικέ ιππότη μην ψάχνεις την τέλεια ζωή,

τους τέλειους ανθρώπους,

τον τέλειο κόσμο.

Ξεκίνα να προσαρμόζεσαι σ'αυτόν τον κόσμο, με ότι σου δοθεί.

Μην ζητάς παραπανίσια και θα το δεις.

Κάποια μέρα θα δεις την ανατολή και στο δικό σου παραμύθι.

Ζώντας.!

Έχουν περάσει πολύ άνθρωποι από την ζωή μου.
Μα κανείς δεν κάθισε, ήταν όλοι τους περαστικοί.
Όλοι όμως προσέφεραν κάτι σε αυτήν.
Ήτε καλό ήτε κακό.
Λίγοι όμως ήταν αυτοί που με εντυπωσίασαν και ακομα λιγότεροι αυτοί που θυμάμαι μέχρι σήμερα.
Λίγοι είναι αυτοί που αγάπησα και ακομα λιγότεροι αυτοί που μίσησα.
Μα έμαθα κακία να μην κρατώ.
Δεν τους γνώρισα για να τους κρίνω,
τους γνώρισα για να τους αγαπήσω
για να τους κρατήσω στην ζωή μου,
και να μου την αλλάξουν.
Να την ομορφύνουν και να της δώσουν χρώμα.
Σ'αυτούς τους εκλεκτούς δεν προσποιήθηκα ποτέ,
ήμουν μόνο εγώ.
Δεν με ένοιαζε να τους εντυπωσιάσω, αλλά να τους κρατήσω.
Γιατί κοίταξα να ζήσω και όχι να παίξω μια παράσταση που κάποτε θα τελείωνε.
Και τα κατάφερα.
Ζώντας όπως ήμουν τους κράτησα για πάντα.

Ελλάδα

Ελλάδα, η χώρα μας.
Μια χώρα τόσο μικρή αλλά τόσο δοτική και σημαντική.
Η χώρα μας.
Το μέρος όπου ζήσαμε, μεγαλώσαμε, γελάσαμε, ερωτευτήκαμε , μαλώσαμε,το μέρος που γίναμε άνθρωποι.
Άνθρωποι με ψυχή,με αγάπη,με φιλοξενία,με χαρά και γλέντια. Άνθρωποι με τα καλά και τα κακά τους.
Αυτοί ήμαστε. Ήμαστε Έλληνες από την ποιο φανταστική χώρα του κόσμου.
Την ποιο μαγευτική.
Από την Ελλάδα.
Που όσοι και εάν την πολιορκούν ήτε με όπλα ήτε με λεφτά η Ελλάδα θα είναι πάντα μια και ανεξάρτητη.Όσο θα ήμαστε Έλληνες κανείς δεν θα την πάρει,και όσο η γαλανόλευκη θα ανεμίζει εμείς θα την τιμάμε. Δεν θα την πάρουνε ποτέ.

Ούτε με όπλα ούτε με πολέμους, γιατί ο μόνος λόγος που αξίζει για να πολεμάς είναι να πολεμάς για κάτι που αγαπάς, και σαν γνήσιοι Έλληνες δεν θα αφήσουμε κανέναν να περάσει.

Μα ούτε με τα λεφτά τους μπορούν να μας εξαγοράσουν, όχι γιατί είμαστε πιο ισχυροί αλλά γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν τις καταγάλανες θάλασσες μας,τα καταπράσινα βουνά μας,τα ανεκτίμητα μνημεία μας,την ιστορία μας μα ούτε και τον πολιτισμό μας.

Έλληνας δεν γίνεσαι γεννιέσαι, και προς όλους αυτούς που μανιωδώς προσπαθούν να μπουν στην χώρα μας η απάντηση είναι μόνο μια "ΟΧΙ".

Ελλάδα <3 ένα βίντεο που αξίζει να δούμε (Flying over Greece | Πετώντας πάνω από την Ελλάδα)

Γιατί τίποτα από όλα αυτά (στο βίντεο) δεν μπορούν να αγοραστούν με το χρήμα.
Ο μόνος άξιος για να τα κατέχει είναι αυτός, που για αυτόν είναι το σπίτι του, ο πολιτισμός του, ένα έθνος αιώνων και αυτος ειναι μονο ο Έλληνας.
Γιατί οι καταγάλανες θάλασσες, και όλη η μαγεία της Ελλάδας δεν μπορεί να εξαγοραστεί παρά μόνο να αγαπηθεί και να τιμηθεί όπως της αρμόζει σαν μια χώρα παραδεισένια.

Ελεύθερο Πνεύμα

Κάθομαι στην γωνία μου, έχει γίνει η δικιά μου γωνία.
Κάθομαι στην καρέκλα μου και αγναντεύω από το παράθυρο μου.
Οι άλλοι μιλάνε, μιλάνε αλλά δεν τους ακούω.
Δεν με ενδιαφέρουν αυτά που λένε, με αφήνουν παγερά αδιάφορο.
Κοιτάζω έξω...
Τον καταγάλανο ουρανό,
τα πράσινα δέντρα...
Ένα αεροπλάνο περνάει.
Το κοιτάω.
Δεν είναι ελεύθερο.
Δεν είναι σαν και εμένα.
Έχει έναν συγκεκριμένο προορισμό.
Όχι εγώ όμως.
Ξανακοιτάω...
Ένα πουλί.
Μα τι είναι; Είναι πολύ όμορφο.
Έκανε στάση στο δέντρο έξω από το παράθυρο.
Το δικό μου παράθυρο.
Έκανε στάση, από το μεγάλο του ταξίδι.
Ένα ταξίδι χωρίς αρχή, ούτε τέλος.
Ένα ταξίδι χωρίς προορισμό.
Είναι ελεύθερο, χωρίς να τον καταπιέζει κάποιος.
Ανοίγει τα φτερά του και φεύγει, πετάει. Πετάει χωρίς σταματημό.
Κάνει κύκλους, πετάει ψηλά, και μετά χαμηλά.
Πετάει και χάνετε στα σύννεφα.
Πετάει ελεύθερο και χάνεται.
Να και ένα δεύτερο.
Πετάνε μαζί, κάνουν κύκλους, σχέδια...
Ορίζουν έναν προορισμό.
Όχι για να τους περιορίσει, αλλά για να τους ενώσει.
Να περάσουν μαζί την επομένη άνοιξη.
Να είναι οι δυο τους.
Να πετάνε, να είναι ελεύθεροι, χωρίς περιορισμούς.
Να ζούνε μαζί.
Πετάνε, πετάνε για πάντα.

Νένα

Πριν από μέρες ήσουνα εσύ
ένα απλό κορίτσι όλο γέλιο και ζωή.
Δεν ρωτούσε το γιατί
και το παίζε πολύ χαζή,
ενώ με την κάθε αφορμή Θύμωνε ακομα ποιο πολύ.
Κοιτώντας το συμφέρων της
προσπαθούσε να πνιγεί
μα σαν ψαράκι κολυμπούσε για να καταφέρει να σωθεί
και όταν γνώρισε εμένα έγινε φίλη κολλητή.

Ο φύλακας ο άγγελος της,
ο φύλακας ο άγγελος μου
γίναμε ένα και μισό
μέχρι που η φίλη μου η Νένα
γνώρισε τον ένα και μοναδικό.

Μαλώσαμε, φωνάξαμε
γίναμε από δυο χωριά, χωριάτες
και όταν την πήρα και τηλέφωνο μου είπε για ντομάτες
και για τον ξάδερφο μου τον γατούλη και ότι κοιμάται με δυο γάτες.

Άντε μουρλή άσε ήσυχες τις γάτες
και πιάσε αυτά που μου χρωστάς,
ένα γιουβέτσι
ένα λαπτοπ
και ένα κάστρο από σένα ειδικά για μένα
στην όμορφη την παιδική
που κατά τύχη δεν με γνώρισες εκεί.

Σαν τα πα όλα αυτά
με αντιγύρισε και με ύφος μου ψιθύρισε
άστα όλα αυτά
που είναι η δικιά μου ζωγραφιά;

Μια ζωγραφιά από μένα ειδικά για αυτήν
σαν το ποίημα αυτό μια και μοναδική
και με τον φίλο της τον Παύλο
που χει ποιο καλή φωνή
ας ξεκινήσουν να το τραγουδάνε μέχρι αύριο το πρωί.

Και ας έρθει και η Μαρία και η Ελίζα
οι φίλες σου οι κοντινές
να ζήσουνε το πάρτι σαν να ΄τανε για αυτές
και ας έρθει και η Δώρα
που με λέει και κουνούπι
η χαζό τρελό-καμπιερο
που ΄ναι όμορφη και ζουμερή
και πριν το τέλος ας έρθει και η Ανατολή
που μαζί με την ξαδέρφη τους την Γιώτα
οι τρεις τους κάνουν σαν τρελές
όταν βλέπουνε μανάρια να τους καίνε τις καρδιές.

Και άλλοι φίλοι που εγώ δεν τους γνωρίζω
εύχομαι να έρθουν και να το γλεντήσουν
και πριν τελειώσει αυτό το πάρτι
ένα μανάρι όλο δικό σου
για να σου κλείνει και το μάτι ;)