Άγνωστοι Γνωστοί

Την ειδα από μακρυά, αλλά ήταν σίγουρα αυτή;

Ομόρφυνε! Ή ο καιρός που πέρασε και μου έλειπε την έκανε ποιο όμορφη;

Λες να με θυμάται;

Μπα βλακείες.... Σιγά! Τι ήμουν εγώ για αυτήν;

Γελάει. Πόσο μου άρεσε όταν γελούσε, 

μπορώ να πω ακομα με αρέσει το χαμόγελο της.

Αλλά όχι!Πείσμα...

Εγωισμός πάνω από τον εγωισμό.

Άλλαξε πάντως! 

Αχ πόσο θα ήθελα......

Όχιιιιιι, ξέχνα την, βγάλ΄την απ το μυαλό σου μια χαρά τα είχες καταφέρει πριν την δεις!

Και μην ξεχνάς εάν θέλει μπορεί  να έρθει να σε χαιρετίσει.

Μα πάγος πάνω σε πάγο δεν πάει.

Ναι καλά αυτή ήταν που αποφάσισε να με ξεχάσει, εάν θέλει εδώ είμαι ας έρθει και ας κάνει ότι δεν με είδε.

Γελάω... Πνεύμα ανωτερότητας;

Σιγά απλά είναι μια άγνωστη, τι με νοιάζει;

Να απλά κάποτε θα έδινα τα πάντα για αυτήν, αλλά τώρα ούτε στάλα σάλιου για ένα απλό γεια.

Πως καταντήσαμε έτσι; εμείς; το πιστεύεις;

Αλλά πλέον έχω άλλους ανθρώπους να νοιάζονται για μένα, μπορεί να μην σου μοιάζουν να μην με γεμίζουν 100% αλλά αυτοί με σκέφτονται μια στο τόσο.

Κάποτε ήμουνα για σένα πολλά αλλά τώρα δεν αξίζω ούτε ένα σου χαμόγελο... Τι κρίμα!

Και το κάποτε έγινε τώρα και όπως αλλάζει ο καιρός, αλλάζουν και οι άνθρωποί.

Άπλα δυο άγνωστοι, που συναντήθηκαν τυχαία,

απλά δυο παρουσίες που απλά δεν ταίριαξαν, 

δυο ψυχές που ποτέ δεν κοιτάχτηκαν,

δυο σώματα που ποτέ δεν ενώθηκαν.

Απλά δυο άγνωστοι...

Και η αυλαία έπεσε,το θέατρο τον δυο ξένων τελείωσε, έφυγες.

Έφυγες και ησύχασα, η καρδιά άρχισε να χτυπά κανονικά.

Μόνο γνώριμα πρόσωπα με περιτριγυρίζουν...

Και δεν είσαι μέσα σε αυτά...

Είσαι απλά μια ανάμνηση, μια άγνωστη. 

Αυτή που δεν θα ξεχάσω ποτέ και αυτή που δεν θα θυμηθώ ξανά...

Ανατολή

Ο ήλιος ανέτειλε  για πρώτη φορά στον ουρανό εκείνη την μέρα.

Το τοπίο μπροστά μας ήταν σαν να βγήκε από το παραμύθι,το καλύτερο παραμύθι,το δικό μας παραμύθι.

Περπατούσαμε βουβά ο ένας δίπλα στον άλλο, οι παπαρούνες δίπλα μας μύριζαν από την χθεσινή βροχή, 

ενώ τα αμάξια πηγαινοερχόταν δίπλα μας καθώς βαδίζαμε στην άκρη του δρόμου.

Βαδίζαμε σαν δυο σκιές, σιωπηλοί με μόνη συντροφιά την απαλή μουσική από το κινητό...

Προχωρούσαμε και εσύ μου έριχνες κλεφτές ματιές όταν νόμιζες ότι δεν κοίταζα. 

Αλλά δεν είμαι χαζός, όλα τα ξέρω όλα τα καταλαβαίνω.

Κουνάω τα χέρια μου άρρυθμα, απλά για να ακουμπήσω την άκρη των δικών σου.

Κοιτάς την ανατολή και χάνεσαι! 

Σαν δυο σκιές βαδίζουμε, χωρίς να μιλάμε. 

Αλλά ότι σκέφτεσαι εγώ το ξέρω, το νιώθω, είναι εμφανές μα και καλά κρυμμένο.

Είμαι ο χαζός σου, απλά νομίζεις ότι κοιμάμαι και δεν βλέπω αλλά το ξέρω,τα ξέρω όλα.

Είμαι η ανατολή που περιμένεις να εμφανιστώ μέσα από το σκοτάδι.

Είμαι αυτός  που απαλά θα σε ταξιδέψει στα πέρατα του κόσμου,

 μακρυά εκεί όπου καμιά ψυχή δεν έφτασε ποτέ.

Είμαι αυτός που θα σε κάνει να νοιώσεις ξανά.

Είμαι η ανατολή ή απλά είμαι ο χαζός σου,

ο δικός σου χαζός!

                                                      Κύπρος 25/4/12

Βαλίτσες

Σαν φτωχός σέρνομαι από εδώ και από κει
ψάχνοντας για ένα φύλο χαρτί, ένα φύλο χαρτί για να αποθηκεύσω τα λόγια μου και
μια τουλίπα για να τραγουδήσω τα όνειρα μου.

Με τις ρόδες μου να κυλάνε και να χτυπούν σε κάθε πεσμένο συναίσθημα του δρόμου
προσπερνώντας αλαφιασμένος την λίμνη του χάους σε πλησιάζω.

Και όμως εγώ παρέμεινα ίδιος εξωτερικά, αλλά εσωτερικά άφησα την πανσέληνο να σβήσει,
να αλλάξει διώχνοντας κάθε τι πικρό μαζί με το λιώσιμο των πάγων.

Σαν ένα ηφαίστειο που δεν ξες πότε θα εκραγεί αλλάζω, αλλάζω συνεχώς.
Άλλες φορές το περιεχόμενο είναι άδειο, κενό από κάθε συναίσθημα,
ενώ άλλες φορές γεμάτο με κάθε άχρηστο πράγμα μέσα. Άχρηστο γι ΄σας,
που γεμίζετε τον χώρο σας με υλικά πράγματα, πράγματα κάλπικα, όχι σαν τα δικά μου.

Εγώ ανανεώνω τον χώρο μου κάθε τόσο και τόσο και τον γεμίζω με αγάπη,
φιλία,
χαρά,
ευτυχία,
αλλά όπως λένε ουδείς τέλειος
έτσι παθαίνω και μαθαίνω γεμάτος
πόνο,
δάκρυ,
ένταση-θυμό
μα ξανά μετά από κάθε μπόρα έρχεται το ουράνιο τόξο έτσι αλλάζω,
αλλάζω και γεμίζω με πράγματα που θα μείνουν,
με πράγματα που αξίζουν,
ΑΝΕΚΤΊΜΗΤΑ.

Ο άνθρωπος είναι σαν μια βαλίτσα.

Μπορεί εύκολα να αλλάζει τον εσωτερικό του κόσμο.

Μπορεί εύκολα να μετατραπεί από τέρας συναισθηματισμού,

σε άγγελο του διαβόλου.

Πάντα μετά από ένα άνοιγμα υπάρχει ένα κλείσιμο,

έτσι μετά από κάθε πόνο υπάρχει η χαρά.

Χορδές

Αδύναμες και άκαμπτες, μια ασήμαντη λεπτομέρεια στο μελωδικό όργανο,
καθόμαστε και περιμένουμε να έρθει το κατάλληλο άτομο για να μας αγγίξει.
Πρέπει να είναι αυτό που θα μας κάνει να νιώσουμε σημαντικές.
Για να βγάλει ότι ποιο υπέροχο μπορούμε να του προσφέρουμε.
Μόνο για αυτόν,στον δικό του ρυθμό.
Έναν ρυθμό από μας για αυτόν.

Έναν σαν και εμάς.
Να θέλει να ζήσει έντονα,
μέσα στον ρυθμό της μουσικής,
να μας κρατά στην αγκαλιά,να μας σφίγγει δυνατά
και να σιγοτραγουδά
όλα αυτά που επιθυμεί μόνο συντροφιά με εμάς.

Έναν που θα μπορεί να μας μελοποιήσει
με τα δικά του μέτρα.
Να θέλει να ζει με ζωντάνια
να ροκάρει κάθε μέρα
και να μας χαϊδεύει απαλά
ψηλαφίζοντας μας τρυφερά.

Έναν, που πριν τελειώσει η μουσική,
πριν σβήσει αυτή η ποιητική νότα στην ατμόσφαιρα,
πριν μείνουμε απλές ξεχαρβαλωμένες χορδές
να παίξει.
Να παίξει μέχρι το τέλος.
Να παίξει μέχρι να τελειώσει η μουσική.
Να παίξει απαλά με εμάς για σένα.

Εσένα που είσαι τα πάντα στην ζωή του,
για σένα που πριν τελειώσει η μουσική
θέλει να ολοκληρώσετε τον χορό.

Στην ζωή μας μπορούμε να επιλέξουμε εμείς με ποιες χορδές θα παίξουμε. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και τις βαριές και τις ψηλές αλλά το αποτέλεσμα δεν θα είναι το ίδιο, όπως διαφορετικό θα είναι εάν επιλέξουμε να αγαπάμε κάποιον/α που δεν μας αγαπά από το να αγαπήσουμε αυτό που μας αξίζει.

Τρένο συναισθημάτων (παρτ 2)

...

"Αλλά κάποιες φορές ίσως είναι ποια αργά για να διορθώσεις κάποια πράγματα" τις είπε ο φίλιππος.
" Σωστό αυτό αλλά σου έχω δείξει άπειρες φορές οτι νοιάζομαι. Και δεν ξέρω και γιατί στεναχωριέσαι;"
"Μα πριν λίγο είχες πει στην Μάνια οτι πας για άλλα, πως να σε εμπιστευτώ;"
"Πριν λιγο καιρό πήγαινα! Τώρα σε θέλω φίλιππε."του ψιθύρισε η Ελίνα.
Τα πράγματα ήταν πολύ περίπλοκα μεταξύ και κατέληγαν σε αδιέξοδο σχεδόν πάντα! Είχαν μια μεγάλη αγάπη, άσχετα εαν τώρα ο Φίλιππος δεν πίστευε σε αυτήν.
Ο Φίλιππος δεν μπορούσε πουθενά να την κάνει ευτυχισμένη,τις έφερνε ολο αντιρρήσεις και δήθεν ότι η Ελίνα θέλει να φύγει.
Στο λέγε λέγε όμως ήρθε και αυτή η στιγμή.

 Την θυμάμαι σαν να ταν χθες, έγραψε ο Φίλιππος, όταν ήρθε η Ελίνα και με είπε οτι την αγάπη δεν την σχεδιάζεις. Δεν έχει σίγουρη αρχή, και σίγουρα δεν έχει τέλος ή ορατή ημερομινία λίξης σε αυτούς που την ζούνε.Απλός δεν είναι πως σταμάτησα να σε θέλω. Κουράστηκα λίγο από όλα τα προσχέδια, από της ημερομηνίες κτλ.


Και τότε όλα απλά κατέρρευσαν σαν μια στοίβα απο τραπουλόχαρτα.
Και έτσι χωρίς κανείς να πιστεύει οτι θα τα καταφέρουν τελείωσε έτσι το γυμνάσιο με την τελευταία τους έντασή να τους κάνει δυο καλούς φίλους.

Αλλά όχι, το κάρμα(ή πειτε το όπως θέλετε) δεν θα τους άφηνε ετσι. Δεν θα άφηνε την αγάπη τους να μείνει στις αναμνήσεις τους ως ενας ανεκπλήρωτος έρωτας.

Και ετσι έστω για 10 λεπτά συναντήθηκαν οχι για να μιλήσουν αλλά γιατί ο Φίλιππος τις είχε υποσχεθεί να τις δώσει κάτι και ετσι συναντήθηκαν.
Όχι οτι έγινε κάτι αλλά το μέλλον επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις...
Όχι σύντομα αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ.

Πέρασε και το καλοκαίρι με αμυδρή επικοινωνία μεταξύ τους.
Το Φθινόπωρο όμως ήθελε να τους δει μαζί,πριν ρίξει τα φύλλα του ήθελε να τους δει μαζί.
Έτσι συναντήθηκαν για να του επιστρέψει αυτό που της είχε δώσει το καλοκαίρι.

Συναντήθηκαν, μίλησαν, γέλασαν και το βράδυ γύρισαν σπίτια τους.

Πέρασε καιρός όταν πήρε πρωτοβουλία η Ελίνα και του είπε οτι μετά την συνάντηση τους ένιωσε κάτι όπως παλιά.Το ίδιο ένιωσε και ο Φίλιππος! Αλλά και πάλι δεν έγινε τίποτα!

Έτσι πέρασε ο καιρός και το αίσθημα ξανά σβήσε τουλάχιστον απο την μεριά της Ελίνας.
" συγνώμη αλλά δεν νιώθω πια αυτά που ένιωθα παλιότερα, κι εσύ μου στέλνεις κάτι περίεργα μνματα κι εγώ δεν ξέρω τι να απαντήσω. Απλώς πιστεύω πως τα πράγματα είναι καλύτερα έτσι, ήμαστε ακόμη φίλοι, μην το ξεχνάς­ ­."
"  Δεν έχω απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου,όμως μπορώ να σε ακούσω.Δεν μπορώ να αλλάξω τ παρελθόν ή τ μέλλον σου.Όμως όταν θα με χρειαστείς θα είμαι εκεί μαζί σου. Μπορώ να σου προσφέρω τ χέρι μου να κρατηθείς και να μην πέσεις. Δεν  κρίνω τις αποφάσεις που  παίρνεις στην ζωή σου,αρκούμε στο να σε στηρίζω να σου δίνω κουράγιο. Θα σου προσφέρω όσο χώρο χρειάζεσαι για να μεγαλουργήσεις. Δεν μπορώ να σου πω ποία είσαι ούτε ποια πρέπει να γίνεις, μόνο μπορώ να σε αγαπώ όπως είσαι και να είμαι φίλος σου.!  Να ξέρεις ότι είμαι εδώ περαστικός... Πάντως δεν έχω την αξίωση να είμαι ο 1ος, ο 2ος ο 3ος στην λίστα σου μου αρκεί που με θεωρείς φιλο σου "

Και έτσι πάνε όλα οτι υπήρχαν έσβησαν και παρασύρθηκαν μαζί με το λιώσιμο του χιονιού.
Ωστόσο ο φίλιππος ένιωθε ξανά. Αλλά πλέον ένιωθε, ένιωθε το τέλος το τέλος ήταν εκεί.
Έτσι ο Φίλιππος άρχισε να γραφεί όλα όσα ήθελε να της πει άσχετα εάν δεν είχε το κουράγιο ποτέ, ήθελε απλά να τα γραφεί.

Συγνώμη, πρώτα ήταν αυτό που ήθελε να της πει. Συγνώμη,για όλα αυτά που σε αγάπησα και δεν έκανα κάτι. Απλά είχα βάλει έναν τοίχο στα συναισθήματα μου επειδή δεν ήθελα να δεις πόσο νοιαζόμουν για σένα, πόσο σε αγαπούσα και επειδή δεν ήθελα να σε πληγώσω ή να δεις πόσο τρωτός και αδύναμος ήμουν πάνω στο θέμα της σχέσης. Φυσικά δεν σου ζητάω να γυρίσεις πίσω και να ανοίξεις μια πληγή που όπως λες έχει κλείσει. Ότι έγινε, έγινε. Χαίρομαι που συνεχίζεις μπροστά. Όλα αυτά τ χρόνια έμαθα πολλά. Έμαθα να μην αρκούμε μόνο στα λόγια αλλά μόνο στις πράξεις. Ενώ επίσης μου έμαθες πως να δείχνω την αγάπη μου και τώρα πλέον να μην ζητώ ανταπόδοση αυτού του αισθήματος. Απο δω και πέρα θα ζω το σήμερα και δεν θα προγραμματίζω τα πάντα γιατί δεν είναι σίγουρο οτι θα βρίσκομαι εδώ αύριο για να το κάνω, γιατί μου έδηξες πως δεν εξαρτάτε από εμάς το να προγραμματίζουμε την ζωή. Θα σε θυμάμαι για καιρό και δεν σε κατηγορώ που έφυγες έκανες το αναπόφευκτο. Εγώ δεν θα επιμείνω άσχετα εάν δεν μπορώ να πάω κάπου αλλού. Το παρελθόν μας(οποίο και να ήταν αυτό) έχει γίνει η μεγαλύτερη νοσταλγία μου με αποτέλεσμα να καταδικάζει το μέλλον μου να θυμάται τα πάντα.

Έγραψε ο Φίλιππος και έκλεισε το τετράδιο. Μαζί του έκλεισε την Ελίνα και όλη του την αγάπη για αυτήν.
Όλα είχαν πια τελειώσει...

                                

                                                                THE END...

Κλείσε τα μάτια σου και απλά θυμήσου.

Θυμήσου ότι ζήσαμε και πες με ότι απλά με ξέχασες.

Με ξέχασες για πάντα.